Soms is verliezen echt niet erg

Molly, 19-02-2019

ODC JO12-5 speelde zaterdag 16 februari thuis tegen Achilles Veen.
Het jaar begon voor een aantal ODC-voetballers met geboortejaar 2007 niet al te best. Gevolg hiervan is een recordaantal blessures bij de teams JO12. Ons team leent Kris uit om de 2 weken aan JO12-2, vandaag is onze Mourad mee met JO12-4 en JO12-3 speelt al weken met te weinig spelers. Een moeilijke puzzel voor de trainers en coaches. Bij Achilles Veen hebben ze vier wissels. Dat is ook niet alles, want dan moet je wel erg lang wachten voor je in mag vallen. Één van de wissels is een jongen met een klein rond brilletje, een te grote broek en het syndroom van down. Hij lijkt het wachten niet erg te vinden en vindt het vooral leuk dat hij mee mag doen.

Groen-wit neemt het initiatief en bouwt aan verschillende mooie aanvallen. Boxtel komt er nauwelijks aan te pas en moet alles op alles zetten in de verdediging. Jelte, Koen en Timme weten achterin redelijk te storen maar kan niet voorkomen dat Achilles een paar prachtige kansen krijgt om te scoren. Jamaleddin verdedigt het doel met glans, maar dan vliegt er een vrije trap hard en hoog onder de lat. Een plaatje van een doelpunt, geen houwen aan! De 0-1 maakt iets wakker bij Achilles en door knap samenspel weten de groen-witten snel 0-2 en 0-3 te maken. Het vierde Veense doelpunt is wéér van uitzonderlijke klasse. De Boxtelse kopjes hangen.

Het was voor ons niet hoorbaar wat coach Sandré (Sander en André) met het team besprak in de rust, maar de tweede helft draaide het spelbeeld 180 graden en het is opeens alleen ODC dat de klok slaat. Alles lukt en ODC lijkt vleugels te krijgen. Dat wordt bekroond met een goal door Sawan.
Even later geeft Sawan na mooi combineren de bal perfect voor aan Kris. Hij valt met gestrekt been helemaal naar voren en schiet de 2-4 binnen. Tira rukt als vanouds op vanaf rechts, maar komt vandaag moeilijk langs haar verdedigers. Ze neemt wel een paar hoekschoppen met grote klasse, waar steeds net iets te snel werd ingelopen. Inge is één van de spelers die volop mee aanvalt bij vrije trappen en corners, maar zorgt altijd dat ze op tijd positie inneemt achterin als het nodig is. Loek is de tweede helft bijzonder scherp aan het verdedigen en geeft een paar mooie voorzetten. Kris en Sawan weten elkaar in deze fase van de wedstrijd perfect te vinden tot frustratie van de tegenpartij. Niet alleen de Veense spelers maar ook de coaches en supporters zijn aan het mopperen. Gevolg is een verdiende vrije trap net buiten de 16 voor de tricolores, die door Sawan hard en hoog in de kruising wordt geschoten. Dat brengt de teller op drie en Sandré roept steeds enthousiaster. Maar ook aan de kant van Achilles wordt er druk aangemoedigd, want na anderhalf seizoen is er voor het eerst kans op winst. Door goed keeperswerk van Jamaleddin zijn ze nauwelijks gevaarlijk, maar de keeper kan aan het einde van de wedstrijd nog nauwelijks de bal kwijt. Het moe gestreden ODC wordt nog wel een paar keer gevaarlijk, maar maakt het helaas niet af.
Eindstand 3-4.

Van alle genomen penalty's na afloop schiet Veen de meeste naast. Dan fluistert hun keeper: "Kom op, 't is Timo, hè!" Keeper Jamaleddin knikt begripvol en gaat klaarstaan. Hij ziet Timo keihard door het midden bijna tegen zijn hoofd schieten. Raak! Zijn vuist omhoog, zijn brilletje een beetje beslagen en de grootste glimlach die tussen zijn oren past siert zijn gezicht.

Soms is verliezen écht niet erg....

{*